Ik liep een vertrouwde route door het bos. Dezelfde wandellus, dezelfde bomen. Er was niets waarnaar ik bijzonder op zoek was.<\/p>\n\n\n\n
Op een bepaald moment bleef ik staan.<\/p>\n\n\n\n
Niet omdat ik moe was of ergens op wachtte. Er was geen duidelijke reden.<\/p>\n\n\n\n
Voor mij bewoog het licht tussen de bladeren. Ik hoorde hun geruis en rook de vochtigheid die de herfst aankondigde. Het was er allemaal al geweest terwijl ik liep. Toch merkte ik het nu pas op.<\/p>\n\n\n\n
De route was dezelfde, maar mijn aanwezigheid erin was veranderd.<\/p>\n\n\n\n
Wat eerst achtergrond was, kwam naar voren. Geluiden kregen afstand, dingen kregen contour. Ik hoefde nergens heen en voor het eerst die dag was dat genoeg.<\/p>\n\n\n\n
Als ik aan die wandeling terugdenk, herinner ik me vooral dat moment.<\/p>\n\n\n\n
Niet de afstand of de tijd die ik onderweg was. Het stukje bos waar ik even bleef.<\/p>\n\n\n\n
Dat vind ik merkwaardig.<\/p>\n\n\n\n
We noemen wandelen een beweging, maar wat me bijblijft, is het stilstaan.<\/p>\n\n\n\n
Gewoonlijk ben ik ook tijdens het wandelen onderweg naar iets anders.<\/p>\n\n\n\n
Mijn voeten volgen het pad, terwijl mijn hoofd alvast een gesprek voert dat nog moet plaatsvinden. Ik denk aan een antwoord dat ik wil sturen, aan werk dat wacht, aan wat ik zal doen wanneer ik weer thuis ben.<\/p>\n\n\n\n
Mijn aandacht loopt vooruit op mijn lichaam.<\/p>\n\n\n\n
Ik kan een hele route afleggen en achteraf nauwelijks weten waar ik ben geweest.<\/p>\n\n\n\n
Soms geef ik die afwezigheid zelfs een nuttige vorm. Een podcast voor onderweg. Een telefoontje dat ik al wandelend kan afhandelen. Een probleem waarover ik eindelijk ongestoord kan nadenken.<\/p>\n\n\n\n
De wandeling wordt een gelegenheid om nog iets anders te doen.<\/p>\n\n\n\n
Daar hoeft niets mis mee te zijn. Alleen merk ik hoe vanzelfsprekend het wordt om ook deze tijd te gebruiken.<\/p>\n\n\n\n
Zelfs wanneer ik ga wandelen om tot rust te komen, kan er een opdracht onder liggen: straks moet mijn hoofd helder zijn. Ik moet een idee hebben. Ik moet me beter voelen.<\/p>\n\n\n\n
Dan ben ik nog altijd op weg naar een resultaat.<\/p>\n\n\n\n
Alleen heet het nu rust.<\/p>\n\n\n\n
In het bos viel die opdracht even weg.<\/p>\n\n\n\n
Er was niets om af te werken en niets wat ik uit dat moment hoefde te halen.<\/p>\n\n\n\n
Het licht tussen de bladeren hoefde me niet op een gedachte te brengen. Ik hoefde het alleen te zien.<\/p>\n\n\n\n
Misschien is dat wat stilstaan kan veranderen.<\/p>\n\n\n\n
Niet de omgeving, maar de aandacht waarmee we erin zijn.<\/p>\n\n\n\n
Onderweg is er zoveel dat geen beroep op ons doet.<\/p>\n\n\n\n
Een kraai op een lantaarnpaal. Een scheur in het trottoir. De geur van natte aarde. Een gevel waar we al honderd keer langs liepen.<\/p>\n\n\n\n
Ze vragen niet om een antwoord, een beslissing of een prestatie.<\/p>\n\n\n\n
We kunnen eraan voorbijgaan zonder dat iemand ons terugroept.<\/p>\n\n\n\n
Om ze op te merken, moet er iets beschikbaar blijven.<\/p>\n\n\n\n
En misschien is dat wel het moeilijkste.<\/p>\n\n\n\n
We zijn gewend geraakt om beschikbare ruimte meteen ergens voor te gebruiken. Een vrij moment wordt tijd om iets te doen. Een wandeling wordt tijd om te luisteren. Rust wordt tijd om te herstellen. Zelfs verveling voelt al snel als een probleem dat opgelost moet worden.<\/p>\n\n\n\n
Maar niet alles wat ruimte krijgt, hoeft gebruikt te worden.<\/p>\n\n\n\n
Dat lukt niet altijd door letterlijk te stoppen.<\/p>\n\n\n\n
We kunnen stil blijven staan en in gedachten nog altijd ver weg zijn. En we kunnen doorlopen terwijl we de lucht voelen, onze stappen horen en zien wat er naast het pad groeit.<\/p>\n\n\n\n
Stilstaan is ook: ergens bij blijven met onze aandacht.<\/p>\n\n\n\n
Ik wil er geen nieuwe maatstaf voor een geslaagde wandeling van maken. Niet na de kilometers nu ook de momenten van aanwezigheid tellen.<\/p>\n\n\n\n
Er hoeft onderweg niets bijzonders te gebeuren.<\/p>\n\n\n\n
Soms mag een gedachte wat langer meegaan zonder dat ik haar oplos. Soms mag ze verdwijnen. Een besluit hoeft niet altijd sneller genomen te worden omdat mijn voeten vooruitgaan.<\/p>\n\n\n\n
Beweging en rust hoeven elkaar niet uit te sluiten.<\/p>\n\n\n\n
Er kan veel gebeuren wanneer we even niet proberen verder te komen.<\/p>\n\n\n\n
Het bos uit mijn herinnering was niet anders dan op andere dagen.<\/p>\n\n\n\n
De bomen stonden waar ze altijd stonden. Het licht bewoog tussen de bladeren, ook voordat ik keek.<\/p>\n\n\n\n
Ik was even blijven staan.<\/p>\n\n\n\n
Daardoor was ik er ook geweest.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik liep een vertrouwde route door het bos. Dezelfde wandellus, dezelfde bomen. Er was niets waarnaar ik bijzonder op zoek was. Op een bepaald moment bleef ik staan. Niet omdat ik moe was of ergens op wachtte. Er was geen duidelijke reden. Voor mij bewoog het licht tussen de bladeren. Ik hoorde hun geruis en…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":222,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_kad_post_transparent":"","_kad_post_title":"","_kad_post_layout":"","_kad_post_sidebar_id":"","_kad_post_content_style":"","_kad_post_vertical_padding":"","_kad_post_feature":"","_kad_post_feature_position":"","_kad_post_header":false,"_kad_post_footer":false,"_kad_post_classname":"","_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-221","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"yoast_head":"\n