Waarom ruimte ook in het lichaam thuishoort

Als osteopaat en craniosacraal therapeut leg ik dagelijks mijn handen op lichamen die vastzitten.

Wat ik vaak zie, is dat de oorzaak niet alleen in het lichaam zelf zit, maar ook in wat het lichaam nooit krijgt: ruimte om bij te komen. Spanning krijgt geen kans om los te laten. Het lichaam blijft maar doorgaan. Er wordt niets doorvoeld, niets verwerkt, omdat daar simpelweg geen tijd of ruimte voor is. Zo ontstond mijn kijk op essentisme.

Vorm heeft ruimte nodig om gezien en gevoeld te worden.

Dat patroon herken ik ook buiten mijn praktijk.

Ik ben altijd iemand geweest die houdt van orde. Een opgeruimde kast. Een planning die klopt. Een kamer waar je rustig kan ademen. Niet omdat alles perfect moet zijn, maar omdat ik merk hoeveel rust er ontstaat wanneer niet alles om aandacht vraagt.

Orde was voor mij de eerste vorm van ruimte. Later zag ik dat het niet om orde gaat, maar om wat je openlaat.

Op een dag zag ik dat die twee werelden, het lichaam en de ruimte om me heen, eigenlijk hetzelfde verhaal vertellen. Een lichaam dat vastzit. Een huis dat te vol staat. Een agenda die overloopt. Het zijn andere vormen, maar ze wijzen naar hetzelfde idee: ruimte is geen bijzaak. Ze is de voorwaarde om te kunnen voelen, onderscheiden en kiezen.

Waarom we die ruimte telkens opnieuw verliezen

We kiezen zelden bewust voor te veel. De ruis sluipt binnen, geleidelijk, tot er weinig ruimte overblijft.

En net wanneer er wél ruimte ontstaat, komt er soms iets naar boven: onrust, verveling, een gedachte waar we liever niet bij stilstaan.

Dus vullen we haar opnieuw. Een afspraak. Een aankoop. Een scherm. Nog iets op de to-dolijst. Afleiding. Verdoving.

We vullen niet altijd weg omdat iets nodig is. Soms vullen we weg omdat leegte ongemakkelijk voelt.

Waar mijn werk en mijn fascinatie samenkomen

Essentisme is de kunst om te onderscheiden wat een plaats verdient, voordat je iets toevoegt. Dat begint bij de keuze om ruimte te laten, en van daaruit te ontdekken wat essentieel is en wat er werkelijk toe doet.

Dat is precies waar mijn werk en mijn fascinatie voor ruimte elkaar raken.

Want wat gebeurt er wanneer je niet voortdurend probeert iets toe te voegen, maar ook leert voelen wat er mag verdwijnen, vertragen, of gewoon leeg mag blijven?

Wat verdient een plaats? Wat niet? En wat wil ik bewust openlaten?

In je huis.
In je agenda.
In je aandacht.
En uiteindelijk ook in je lichaam.